Even ruzie met mezelf

[MamavanRico]

ja sorry de titel van het bericht slaat nergens op, wist geen andere.
Ik heb even advies nodig over mezelf. kom er alleen niet uit.
zoals een aantal van jullie weten heb ik het in mijn leven niet altijd even gemakkelijk gehad.
ga er geen heel verhaal van maken, maar door “alles” komt het erop neer, dat ik geen 1 opleiding heb kunnen afmaken. dus zal niet zomaar aan het werk kunnen, op een plek wat mij aanstaat.
ik ben het saaie in het leven gewoon zat.
ik wil ook gewoon dingen doen buiten mijn verplichtingen om.
en dan ga ik wel is naar de Bios of naar de stad, maar dat is het ook niet.
ik weet zelf niet wat het is wat ik “mis”.
en ja ik heb een lieve vriend en onze geweldige Rico.
daar ligt het ook niet aan.
maar het is elke dag hetzelfde
ik sta op, verzorg rico, doe het huishouden en wacht totdat ik weer mn bed in kan omdat ik gewoon buiten die dingen om toch niks zinnigs met mn leven kan doen.
ik WIL wel werken maar ben afgekeurd, en wordt voorlopig niet goedgekeurd. Daarbij ben ik ergens ook te moe om meer dingen te doen die ik al doe, maar ik mis gewoon iets. wat dat is ik weet het niet, en weet ook niet hoe ik daarachter kom.
ik weet wel dat ik er een soort van…depri over aan het worden ben, en ik voel me gevangen in mezelf, omdat ik nergens naartoe kan (en dan bedoel ik niet de bus pakken en de stad in)
jullie merken misschien ook wel door mijn schrijven in andere berichten dat ik of bezorgd ben of gewoon met dingen zit. vind het ook vervelend dat ik jullie hiermee lastig val, maar vind het gewoon prettig om met jullie sommige dingen te delen.
sorry als het als vervelend wordt beschouwd.
Dit speelt dus al langer dan de laatste dagen, en het feit dat ik zo moe ben in mn lijf en er maar niks zinnigs uit de onderzoeken komt, dat frustreerd me ontzettend, puur omdat ik daar gewoon echt depri van wordt, en lusteloos, en geen zin in dingen. En dat is het gekke nou juist, heb geen zin in dingen te doen maar WIL het wel. en dat is echt vervelend…

[Michele1]

Lijkt wel of je een stukje zelf ontplooing mist, een uitdaging in je leven. Niet dat Rico geen uitdaging is, maar iets met volwassenen. Is het niet mogelijk om iets vrijwilligs te gaan doen of een simpele cursus thuis om er weer een beetje in te komen. Ben je voor 100% afgekeurd of alleen voor bepaalde dingen want anders zou je misschien met hulp van de gemeente kunnen kijken of er een mogelijkheid is om een opleiding of cursus te doen zodat je weer wat werk zou kunnen gaan doen. Noet meteen full time maar misschein 10 uurtjes in de week even onder de mensen komen. Of is er een buurtcentrum die dingen organiseren voor moeders zodat je rico ook mee kan nemen en jij toch even wat anders om handen hebt.

Groetjes,

Michèle

[Saro]

Ach lieve meid!!
Ik wil zeggen dat ik het zo naar voor je vind dat je gewoon niet lekker in je vel zit. Ken je verleden niet, maar ik begrijp dat je genoeg ellende hebt meegemaakt. Dat is een hoop bagage die je met je mee moet slepen.
Ik ben zelf van mening dat het nooit te laat is om dingen in je leven te veranderen. Gelukkig is je thuisbasis stabiel en ben je daar gelukkig!
Ik ken heel goed het gevoel dat je er even niet meer uitkomt en het is ook moeilijk om op die momenten keuzes te maken wat te doen.
We willen je daar allemaal graag bij helpen! Heb nu zo even geen oplossing, maar ik denk dat we in deze topic je zeker kunnen helpen.
En meid hier gewoon je verhaal blijven schrijven hoor. Dit is een uitlaatklep en dat is goed en wij vinden het helemaal niet vervelend om naar je te luisteren.
Ik wil je echt graag helpen!!
Liefs,
Sandra

[heleen]

Ach meid toch
Kan sommige dingen goed begrijpen
Ik heb dus ook dat ik niet kan werken
Maar zit er dus wel over te denken om wat vrijwilligerswerk te doen
Zo word je sociale leven wat uitgebreid
Misschien ook iets voor jou
Even iets voor jezelf
Het is moeilijk om jezelf er toe te zetten
Je bent moe enzo
Maar kop op meid
Heel veel sterkte
En een dikke knufff

Groetjes van Heleen mama van Robin en Justin

[Mriek]

Je kan ook moe en depri worden als je te weinig gestimuleerd wordt hè? Dus als je te weinig te doen hebt wat je uitdagend vindt. Zo klinkt jouw verhaal een beetje. Ik dacht ook meteen aan vrijwilligerswerk. Je maakt je nuttig, hebt iets leuks te doen en leert er toch weer van. En wie weet waar je dan inrolt. Humanitas zoekt vaak vrijwilligers of anders misschien bij het zorgcentrum in de buurt…ik noem maar wat hè. Cursus volgen misschien ook een idee?

Zet 'm op meid!

Groetjes,
M

[lalala]

Jeetje, meid, wat lastig!!
Wat andere meiden ook al zeggen, misschien kan je wat uitdaging halen uit vrijwillegerswerk.
En anders zou je misschien kunnen proberen om elke dag wat leuks af te spreken, naar de kinderboerderij met Rico of een kopje thee drinken met een vriendin (en adners ben ik wel thuis en hebben wij een kinderboerderij in de buurt).
dat je niet alleen je dagje door hoeft te komen, maar ook wat leuks gaat doen, even ontspannen. En even elke dag naar buiten, frisse lucht doet wonderen.

Maar ik weet hoe moeilijk het is, als je niet goed in je vel zit!
Dikke digi-knuffel!
Liefs, Anne

[miremady]

Ik snap helemaal wat je bedoeld Inge, ook ik werk al jaren niet meer en had/ heb me daar bij neergelegd, Maar merk wel dat ik er dit laatst jaar ook meer moeite mee heb omdat je toch een stuk meer gebonden bent. Ik heb redelijk veel hobby’s die ik op dit moment niet kan uitvoeren omdat Dylano rondkruipt. En dan wordt het indd moeilijker.
maar vrijwilligerswerk kan wel helpen, Ik heb een tijdlang als overblijfhulp gewerkt, was heel leuk en wil ik als Dylano ouder is ook weer oppakken. Op dit moment gaat het niet vanwege me rug, omdat ik Dylano nog te vaak moet tillen en daar gaat nu al mijn energie aan op en kan ik het niet aan om ook nog anderhalf uur te staan.

Dat je moe bent kan ook gewoon komen omdat je niets om handen hebt, buiten je huishouden en Rico natuurlijk. Daar kun je aardig depri van worden.

En is anders een sportschool niets op momenten dat Rijco thuis is, ben je er ff helemaal uit en is het echt voor jezelf.

Liefs Michelle

[lon1306]

Hoi,

Allereers:t je bent geen zeur. Als je dat was geweest hadden we wel genegeerd of een keer aangegeven. Hier zijn we voor met z’n allen. We zijn ervoor om een luiterend oor te geven en je enigs misschien wel met onze tips er doorheen te helpen. Het is goed om het van je af te schrijven.

ten tweede: ik vind je een ontzeetend mooie en sterke vrouw/ moeder. Je durft om hulp te vragen. Ookal lijken het meer dan die van anderen. Het vergt moed om je vragen aan andere voor te leggen. je geeft daarmee aan iets toe wat anderen misschien kunnen beschouwen als een zwakte. Maar dat vind ik niet. Ik vind het juist een zwakte als je blijft rondlopen en tobben met iets waar anderen ( en dat hoeven lang niet altijd profesionals te zijn) al ervaring mee hebben of daar voor geleerd hebben. Met Tips kom je verder.

Ten Derde: Ik herken me wel een beetje in je sitautie. Ik werk wel maar het is een hele tijd niet goed gegaan met mijn werksituatie hierdoor heb ik mezelf ziekgemeld maar ja wat dan he. Wat ga je doen. Ik merkte ook toen dat ik eigenlijk op was dat het lichamelijk en geestelijk niet liep zoals ik zou willen.En dat ik een sleur zat die me niet beviel.
En echt waar iedere moeder heeft z’n periode vroeg of laat wel eens in meer of mindere zin. Dan komt ineens het besef is dit het nu. Wil ik wel dat dit het is. Of kan ik het nogwel veranderen.
Ja je kan het. En dat kost tijd stapje voor stapje moet je vooruit durven te denken. Maak voor jezelf een lijs van wat kan ik nog of al. Wat kan ik absoluut niet meer, wat zou ik willen en wat wil ik absoluut niet. Bekijk bij iedere stap wat moet ik doen of wat moet er gebeuren om het te veranderen of om het te berieken. Dat kan bijv. een opleiding zijn maar ook iets heel kleins bijv. de huiskamer ander inrichten. Ik noem maar wat. Kijk welke doelen nu bereikbaar zijn. Vraag desnoods je partner of een goede vriendin je erbij te helpen die eerste stap te bereiken.
Ik heb z’n lijst gemaakt. hij is niet binnen een dag klaar hoor. Maar het helpt je wel inzien wat je wil en kan. Bespreek het met je partner of goede vriendin. En sommige doelen zullen misschien in de loop der tijd toch afvallen maar andere komen daar dan weer voor in de plaats.
Ik ben uiteindelijk naar mijn baas gestapt heel bewust wetend dat ik eventueel mijn baan kon verliezen. Samen met een vriendin van mij heb ik het gesprek voorbereid. Ik heb heel goed kunnen aangeven waar de problemen voor mij lagen en hoe ik dacht die te kunnen oplossen samen met hun.
Maar ook ben ik meer in het sociale leven gaan steken. Heb als doel genomen eens mee te praten met andere moeders. Maar heb me ook opgeven om een keer in de twee weken een oudere mevrouw voor te lezen. Hierdoor had ik het gevoel meer bij te dragen en me nuttig te maken. Die mevrouw is dolblij mij weer te zien en te horen en we praten nu niet alleen meer over het boek. Ook heb ik daardoor andere vrijwilligers ontmoet waar ik goed mee omga waarmee we zelf een avondje uit zijn geweest. En zo zijn er meer doelen geweest die ik eerst heb afgewerkt punt voor punt stap voor stap en opbouwend van iets heel kleins als elke week een nieuw bloemstukje maken naar dat grote iets van mijn werk.

En daarbij heeft bij mij om wat meer ruimte krijgen en een meer lichamelijke energie vitamine b12 erg geholpen.

Het is onbedoelt een heel verhaal geworden. Ik hoop dat je er wat een hebt of dat je er iets uit kan halen.

Heel veel sterkte en je staat echt niet alleen hierin.

groetjess

lon106

[MamavanRico]

lieve meiden,

ik heb natuurlijk veel aan alles wat jullie verteld hebben en als advies gegeven hebben.

Ik voelde me een hele lange tijd weer goed, sinds kort voel ik me gewoon niet zo blij meer. Ik schaam me rot, omdat ik toch juist blij moet zijn met wat ik heb met mn vriend met rico, VOORAL met Rico natuurlijk.
voel me schuldig dat ik me dan niet fijn voel enzo.

dat van dat vrijwilligerswerk dat zint me opzich wel.
ik heb dat een paar jaar geleden ook es gedaan, maar ze hadden alleen maar werk achter de bar bij een 60+ centrum,
vond er geen bal aan, want ik kan veel meer dan dat.
heb ook ooit in een verpleegtehuis gewerkt ook vrijwillig, en daar deed ik gewoon hand en spandiensten. mensen helpen met eten enzo en wandelen. activiteiten helpen begeleiden enzo. dat vond ik superleuk en heb ik bijna 2 jaar gedaan.
maar dat is ook niet iets wat ik nu weer wil doen…denk ik.
dat helpen met eten enzo wel, en mensen bezig houden vind ik ook wel leuk,
ik heb alleen geen inspiratie waarmee ik ze bezig kan houden.
wat Michelle zegt, over dat overblijfmoeder, dat lijkt me ook erg leuk om te doen, maarja wie neemt mij daar nou voor aan, ook al is het vrijwillig, waarom zouden ze denk ik dan…
Dat voorlezen bij mensen vind ik ook leuk, en zou ik ook wel willen doen, maarja hoe pak ik dat aan.
Ik heb geen rijbewijs en heb ook geen geld om een oppas te betalen als Rijco niet thuis kan zijn, mijn ouders wonen te ver weg en zijn moeder werkt ook, evenals mijn vriendin en vrienden.
ik zie gewoon geen klim-op zeg maar.

Dat wat michele zei, over die uitdaging en dat ontplooien dat is ook waar.
ik heb echt wat nodig iets anders dan thuis.

@lon; vind het lief van je wat je zei, over mij als moeder, dat doet me goed.
ik voel me alleen zo rot tegenover Rico, hij kan hier helemaal niks aandoen en dit is helemaal niet zijn fout.
ik wil van hem genieten alleen trek het gewoon allemaal even niet.
je hebt veel geschreven inderdaad maar dat vind ik alleen maar fijn hoor! weet alleen niet veel terug te zeggen omdat ik al zo vol zit, heb het wel ongeveer opgeslagen

Over die cursussen, dat lijkt me ook wel leuk, alleen toen ik laatst zei dat ik een cursus wilde volgen mbt kinder ehbo (weten sommige van jullie vast nog wel…of niet??) dat kon via internet en was opzich niet zo duur… dat wilde ik ook wel maar ik zit dus met het punt dat ik me totaal niet kan concentreren…mijn geheugen is ontzettend brak en gooi dan voor niks mijn geld weg. ik baal daar echt van.

ik denk ook dat jullie gelijk hebben in wat jullie zeggen mbt mijn moeheid.
alleen is het daar NIET mee begonnen.
ik ben al heel wat jaren moe, sinds de bevallign is het alleen maar erger geworden,
op den duur werd ik daar lusteloos van, en verveelde me constant maar had ook geen zin om dingen te doen ofzo.
zelfs als ik dan dingen ga doen verveel ik me nog stierlijk. Klinkt echt alsof ik een verwend nest ben misschien, maar dat is echt niet zo haha. ja ik kan nog lachen ik wil gewoon niet dom overkomen ofzo. weet echt niet waar dit vandaan komt.
het is gevolg op gevolg op gevolg etc etc etc…
het is dus met moeheid begonnen, en daardoor me rot gaan voelen en daardoor NOG vermoeider geworden en dan nog rotter voelen…en nog vermoeider en zo kan ikn og wel even doorgaan.
ik wil geen terugval, en dat is nou precies waar ik bang voor ben.
ik wil niet weer dezelfde rot gevoelens krijgen als vroeger.
ik kon dat toen ook nooit aangeven, en nu ik dat wel kan (misschien wel WEER te laat…hoop het niet) moet ik er ook wat mee doen voordat het weer te ver is.
ik klink echt depri he…sorry, ik wordt er gewoon zo moe van om mezelf hard op te stellen en zovan: niks aan het handje.
dat was ook lange tijd zo maar mijn emmer is echt even overgelopen.

[Rainbow]

He Inge, wat vervelend dat je je zo voelt. Ik heb niet veel toe te voegen aan wat de andere meiden al zeggen, want zij hebben eigenlijk al goede tips. Heb je er weleens aangedacht dat je soms een werk-/leertraject kan volgen? Dus dat je werkt en leert tegelijk? Ik weet alleen niet of je dat ook part-time kunt doen, want Rico is er natuurlijk ook. Vooral in de zorg heb je dat vaak, bv in de kraamzorg. Wat vind jij nu écht leuk om te doen? Als je morgen een toverstaf had, wat zou je dan wensen als het gaat om werk? Als ik een beetje weet waar je interesses liggen, kan ik daar even over denken?

Voor nu kan ik je alleen maar een dikke hug geven en ik hoop voor je dat je je beter gaat voelen, alleen al door met ons te kletsen! En je schuldig voelen moet je echt niet doen, want ik ken meerdere fulltime moeders die soms het idee hebben van: ‘Dit is het niet’. Zij hebben ook niet zo veel om handen en dat gaat dan na verloop van tijd knagen. Maar het komt goed hoor, wij luisteren hier naar je!

Groetjes Rainbow, trotse mama

[Michele1]

Inge vermoeidheid kan een medische oorzaak hebben, maar ze zeggen ook niet voor niks dat energie verbruiken energie geeft. Dus hoe minder jij doet hoe moeier jij bent zeg maar. Das niet rot bedoelt, maar je zit in een cirkeltje. Niet dat als je nu zou gaan sporten dat je dan meteen weer energiek bent, maar als jij iets hebt waar je regelmatig tijd in moet stoppen dan ben je anders moe dan wanneer je alleen maar zit.

Heb je trouwens al wat gehoord van de dok.

Groetjes,

Michèle

[Jmama]

Hey,
Nou dit klinkt mij wel als een depressie in de oren. Nergens zin in hebben, maar eigenlijk toch iets willen doen maar niet van je kont af kunnen komen. Geen familie om je heen. Ik snap het wel een beetje.

Ik heb het ook gehad, en ik voel me nu wel lekkerder in mijn vel omdat ik ga werken, maar soms voel ik me schuldig omdat ik niet thuis ben.

Is er een mogelijkheid dat je iets gaat doen waarbij je je zoon kan meenemen? Ik bedoel, je zegt dat je niet veel geld hebt, of iets gaat doen als een cursus waarbij je jezelf bezig houd terwijl hij slaap. Naai-cursus, wat je al zei; EHBO, of kook-cursus in het lokale buurthuis, dan ben je bezig, bewegen op muziek met kinderen, heb je ook wel eens, etc.

Groetjes

[Liske]

Hey Meis,

Jeetje wat rot dat je je zo voelt. Het klinkt alsof je er nu gewoon even middenin zit en geen uitweg ziet naar beter. Je hebt iets leuks nodig om naar uit te kijken, maar hebt eigenlijk geen idee wat zoiets leuks dan zou kunnen zijn.

Ik vond het idee van lon erg goed, schrijf het eens op voor jezelf, wat zou je echt willen, wat kun je, wat wil je absoluut niet, waar ben je goed in, wat vind je belangrijk? Ik ben momenteel zelf bij een loopbaancoach en heb daar ook erg veel aan. Eerst moet je voor jezelf duidelijk hebben wat je echt wilt en verwacht voordat je gericht kunt gaan zoeken en bereid ben wat te investeren. Bij mij is het tot nog toe zo geweest dat ik overal ingerold ben en het wel best vond, en als dat werkt dan werkt het. Maar op een gegeven moment is het tijd even stil te staan en te kijken wat je echt wilt met je leven.

Ennn… hoe je het ook wilt noemen, het hoort ook een beetje bij onze leeftijd en het feit dat je net moeder bent. Je moet een nieuw evenwicht vinden en de vraag Is dit nou alles, is dit nou mijn leven? komt of een of andere manier bij bijna alle vrouwen die ik ken en ongeveer even oud zijn. Je moet er even doorheen en opnieuw koers bepalen.

Ga niet uit van je beperkingen, maar van je mogelijkheden en dat zijn er een heleboel, want je bent een geweldig mens!

Heb je trouwens al een uitslag op medisch gebied?

Liefs

[kringeldingetje]

Dat wat Liske zegt klopt voor mij ook wel een beetje. Het eerste jaar was ik echt met de verzorging van Merel bezig. Ik was moeder, vriendin, huisvrouw en werknemer. Ik had daar ook geen problemen mee. Maar toen Merel 1 werd vond ik dat het ook weer tijd werd voor Natasja als vrouw. Ik ben weer dingen voor mezelf gaan doen en daardoor heb ik ook het idee dat ik een betere moeder, vriendin, huisvrouw en werknemer ben. Tijd voor jezelf en doelen voor jezelf zijn erg belangrijk. Daar hoef je je tegenover je gezin ook echt niet schuldig over te voelen. Ik ben me er alleen maar beter door gaan voelen en ik vermoed dat dat voor iedereen wel geldt.

Wat de anderen al opperen over vrijwilligerswerk is een goed idee. En je vraagt je af waarom ze jou als overblijfmoeder zouden nemen… Nou, waarom niet!? Je bent een leuke vrouw, goede moeder voor Rico en heel wat waard!
Op peuterspeelzalen vragen ze ook wel eens vrijwilligers. Is dat misschien iets? Bij ons in de gemeente is er een website waarop vacatures voor vrijwillegerswerk staat, misschien is er bij jou ook zoiets. Ze maken nu op de radio ook reclame voor maatjes worden, www.ikwordmaatje.nl. Ik heb me er verder niet in verdiept, maar op de radio klinkt het wel leuk.

Veel sterkte met de ruzie met jezelf en jullie komen er vast wel uit
Een dikke digi-knuffel van mij.

Groetjes Natasja

[lon1306]

Hoi

Ik sna p dat je door de bomen het bos even niet ziet. Maar wat Rinske ookal zij maak eerst even dat lijstje wat zou ik willen doen. Dan heb je dat alvast op papier staan. DAn vraag je aan je vrienden partner hoe kan ik dit opzoeken. Hij of zij heeft vast wel ideeen schrijf deze op . Ga dan op internet op je gemak op zoek. daar kan je heel veel vinden. Vervolgens bel je gewoon of ga je met die informatie aan de slag. Gewoon stap voor stap. En wat ik al aangaf het gaat gewoon stap voor stap het lukt niet in een paar dagen tijd. Het heeft vier weken geduurt voordat ik het eerste doel voor elkaar heb gekregen. en dat vergte veel energie maar het leverde mij uiteindelijk ook energie op.

Een tip kan ik je alvast geven betreffende vrijwilligers werk kijk op internet even bij stichting MEE die vragen veel vrijwillergers voor het bijv. voorlezen. En bij mij was het geen probleem dat ik mijn dochter mee nam. Soms kan je omdat je zo probeert terug te keren in de werkmaatschappij ook subsidie krijgen voor een oppas van de gemeente. Onderzoek dat ook eens op den duur.

Belangrijk voor jou is dat je visiualiseert wat je wil en kan. En dat je vandaar uit stappen kan ondernemen. En misschien heb je inderdaad profesionele hulp nodig en die komt nooit te laat. Wees daar niet bang voor.

En ook ik voelde mij schuldig tegen over mijn dochter. Ik was echt geen leuke moeder bij tijden of ik was de overbezorgde moeder omdat ik had als ik haar maar wel en goed opgevoed op de wereld zet en plaats dan heeft ze er geen last van. Maar daarbij vergat ik dat hun wel je stemming aan voelen maar dat er nog niet s mee kunnen totdat ze een kleuter worden en dan heb je nog om het tot hun 8ste jaar het goed te maken en ze het te laten vergeten voordat het hun leven echt gaat beinvloeden. Maar neem een ding aan zover komt het bij jou niet en laat je het ook niet komen. Kinderen zijn veerkrachtig en zien zeker op deze leeftijd nog niet wat het inhoud. Als jij hun basis behoefte maar ruim voorziet dan zijn hun al heel tevreden.

Voel je niet schuldig echt nergens voor nodig.

groetjes

p.s Ja het is nu veel maar lees het een paar keer door. en laat het bezinken. Je moet nu niet alles tegelijk willen.

lon106

[yavahn]

Ik lees stiekem ff mee… ik denk dat ik met je mee kan praten Inge… heb ook veel meegemaakt en voel me nu net zo moe en lusteloos als jij en dan ook nog die depressie…

Grtz Von

[MamavanRico]

pfoe… ja uhm… haha…
veel info

IK moet even denken waar ik moet beginnen.
Want het concentratie probleem is best vervelend,
en dat ik chaotisch ben ook…
ik vind het echt lief dat jullie zo meedenken.
wil even wel benadrukken dat ik hier thuis niet niks zit te doen.
dat is het hem nou juist, ik ben constant bezig, al is het niet met rico, dan is het wel met het huishouden,
alleen ik ben s’ochtends vol energie en rond 12 uur ben ik gewoon kapot al.
dus dan heb ik al vanalles gedaan en dan ben ik gewoon op.
het is echt niet zo dat ik moe wordt van het niks doen.
maar ook al doe ik wel dingen buitenshuis dan nog heb ik zoiets van: bleh!
ik voel me echt een ontzettende zeur.
ik zal is rondkijken op die website van dat ikzoek een maatje ofzoiets… en zal zoiezo is met mn psycholoog over hebben.
het was echt zo van, veel doen moe worden, op den duur door die routine lusteloos en nergens zin meer in hebben. maar ook al heb ik ergens geen zin in, ik moet het toch doen, want het zijn niet de kabouters die het doen hier in huis!
rijco helpt ook zoveel hij kan, en het is opzich wel gewoon “netjes”. in hoeverre dat kan met rico zijn speelgoed die hij telkens uit de box smijt
en tussen neus en lippen door ga ik gewoon op ikkeben.
dan sta ik op en ga weer verder.
maar het is meer idd dat keerpunt in mn leven van: is dit het nou.
ik voel me zelfs te oud om weer ergens in te rollen, gek is dat he, ben nog maar 23 en voel me zo! ik wil gewoon dat alles even vanzelf gaat, omdat ik de stap bijna niet kan zetten. die stap heb ik al jaren lang elke dag weer moeten zetten en nu is het gewoon op. ben er klaar mee

[miremady]

Waarom zouden ze jou niet als overblijfkracht nemen!!! Je bent gek
En vaak kun je je kindje dan ook gewoon meenemen, waar ik werkte niet, maar op mijn vorige school wel. Dus dat hangt heel erg van de school af.
Op veel scholen wordt het tegenwoordig ook betaald 9 a 10 euro per keer, niet meer en in de vakanties heb je niks, maar ze betalen niet meer omdat je dan nooit meer verdiend dan wat mag in bijstandsniveau omdat ze die mensen ook een kans willen geven om uit een sleur te komen of mensen met een uitkering

Liefs Michelle

[Liske]

En je hoeft het niet allemaal vandaag te weten en op te lossen. Het is ok om je soms even rot te voelen en het niet te zien. Uiteindelijk krabbel je weer op! Ik had het een aantal maanden gelden ook (ook nog eens een topic over gemaakt), niet precies hetzelfde maar ook ik zag toen niet even snel een oplossing. Het leven is zo gelopen dat het nu weer allemaal soepel gaat…

Iedereen denkt met je mee en komt met ideeen, maar dat betekent niet dat je ze ook allemaal direct uit moet voeren. Als ik jou was zou ik inderdaad eens een avondje samen met Rijco gaan zitten en gewoon wat dingen opschrijven. Som op wat je mist op het moment, waar je goed in bent, wat je leuk vindt, wat je nodig hebt. Dan wacht je gerust een week en pas je het zo nodig nog eens aan, maak het je eigen en laat het idee een beetje wennen. Vaak komt er dan al wat op je pad (wil niet zweverig klinken, maar zo gaat het bij mij vaak) en zo niet, dan ga je op je gemakje eens kijken wat er bij je past en waar je energie in wilt steken.

Als je dan eenmaal met iets nieuws bezig bent kan je daar weer nieuwe energie van krijgen. Alleen een andere omgeving en wat nieuwe indrukken maken al een wereld van verschil.

Dus geen haast zou ik zeggen, maar ga eerst eens kijken wat JIJ echt wilt. ik weet uit ervaring dat je daar ook al veel nieuwe energie van kan krijgen en van ideeen, plannen maken.

liefs

[MamavanRico]

ik heb zeg maar niks op papier gezet… alleen wel even zo wat uitgedacht.

Als ik nou EERST is een hobbie erbij neem… bijvoorbeeld beeldjes schilderen ofzo (deed ik vroeger ook wel is, en mn vriendin was net hier en ze zei dat ze bijna niet kon geloven dat ik dat beeldje geschilderd had omdat het zo mooi was)
dan kom ik al iets meer onder de mensen als nu, wat nieuwe contacten, en misschien is dan de overstap op den duur wat makkelijker als ik vrijwilligers werk doe.
eerst dus wat bij hobbieen en later vrijwilligers werk. misschien mag ik dan gaan werken op den duur ofzo.
dit nadenken over dingen is ook al een opluchting moet ik zeggen

ik ben vandaag met mijn vriendin de foto’s van de fotograaf op wezen halen (bij de supermarkt kwamen ze)
heb de hele set gekocht van 100 euro haha, behalve de linnen doeken dien iet, omdat het dan te duur werd.
ik wilde ze op foto zetten vanuit de foto zeg maar… alleen dat is geen succes,
misschien kan rijco het wel voor elkaar krijgen want wil er echt een paar delen met jullie