Mijn zoontje van iets meer dan een jaar,heeft sinds 2 weken dat hij vreselijk gaat huilen als hij alleen is of als ik wegloop.
Ik vraag mij af of het is dat ik altijd veel met hem bezig ben geweest(dus mischien een beetje te verwend)ofdat zijn tanden nu aan het doorkomen zijn?
Ik kan hem echt geen tel alleen laten want hij huil de hele boel bij elkaar.
Het rare is dat als we ergens heen gaan of als hij in zijn wipstoel zit niks aan de hand is.
Ik ben bang dat ik hem te verwend heb,en teveel met hem ben beziggeweest.
Ik probeer hem nu vaker alleen te laten spelen,maar hij doet weinog met zijn speelgoed en zet het op brullen,maar ja ik laat hem dan maar gaan,want anders kan hij zo helemaal niet meer alleen zijn,als ik hem constant aandacht geef.
Ik zit er deze week even helemaal doorheen met dat gehuil,omdat ik gewoon bang ben dat ik het verkeerd doe.
Wat denken jullie?
Vraagt hij om aandacht?Of kan het zijn dat er z.on periode komt?
Weet mij geen raad meer,help
Verlatingsangst. Hoort ook bij de leeftijd, net als dat niet willen eten.
Je hebt hem dus niet verwend, het hoort er gewoon bij. Kan per kindje verschillen hoelang die fase duurt. Misschien helpt het als je blijft praten of een liedje zingt terwijl je uit het zicht bent. Dan weet-ie dat je uit het zicht bent maar dat je nog wel dichtbij bent.
En soms is het gewoon een kwestie van even doorbijten, want je kunt nou eenmaal niet altijd in het zicht van die kleine mop zijn.
Groetekes, Sje
Ik heb al verschillende dingen geprobeerd,maar niets helpt tot nu toe.
Het rare is als hij in de wipstoel b.v een half uurtje alleen zit of in bed dan hoor ik hem nooit.
Ik hoop dat het idd een periode van verlatingsangst is,want ik was al bang dat het mijn eigen schuld was dat ik heb nu al teveel verwend heb.
Ik vind het gewoon leuk om met hem bezig te zijn en heb daar ook alle tijd voor.
Maar probeerde dat nu minder te doen.
mijn dochter is bijna 8 maanden en die heeft het al een tijdje
soms om gek van te worden , zodra ik wegloop pffff gillen krijsen
maar ja gewoon doen hoor hoe vermoeiend ook , ik ben ook niet lekker bezig met dat gehuil op de achtergrond maar ik zou wel moeten , ik heb nog twee kinderen en alles gaat door hoor!!
het gaat weer over dat weet ik , maar het is supervermoeiend , ook als vreemde tegen haar praten duikt ze weg (hihihi is wel grappig om te zien) ligt ze in de wagen doet ze haar armen voor haar ogen , wel schattig maar wat gaat dat worden?? zo eentje die aan je been hangt? we wachten het af , maar je kan inderdaad wel een beetje oefenen met alleen zijn , en steeds een beetje langer weg blijven , als je daar de tijd voor heb natuurlijk ,die van mij moet maar huilen soms , kan er niks aan doen
nou sucses!!
groetjes Nancy ,mama van Randy 10jr, Damon 7jr en Chloë 7 mnd
Hoi ,
Een tip die ik kan geven is om kiekeboe te spelen.
Daarmee leert hij dat als je ven weg bent dat je ook zo weer terug bent. Bij die kleintjes is het alsof je van de aardbodem verdwenen bent als ze je niet zien. Zo leren ze dat je niet echt weg bent.
Dat spelletje is natuurlijk ook erg lachen.
Succes ermee.
Groetjes, Cindy
Ja Kiekeboe heeft hier enorm geholpen. Tot in den treure gespeeld met Evianne want al vanaf dr geboorte wilde ze alleen bij mij zijn. De wereld was te klein als ik weg ging, dus zelfs buiten door de ramen kiekeboe gedaan, sta ja daat aan je eigen buitenraam te kiekeboe-en, maar het heeft wel heeeeel erg geholpen. Denk echt dat het een fase is hoor maar desondanks kan het naar mijn idee nooit kwaad als ze ook zo nu en dan alleen leren spelen, maar op deze leeftijd kan dat nog maar beperkt aangezien ze er het geduld nog niet zo lang voor kunnen opbrengen ook.
Elke minuut die je je druk maakt om je verleden gaat af van je toekomst!