Slecht ziekenhuis:(


#1

Ik ben vanmiddag naar de hematoloog geweest omdat ik weer zwanger ben. De gynaecoloog had me doorverwezen omdat hij mij Fraxiparine had voorgeschreven in een nog hogere dosering dan in de vorige zwangerschap. Ik schrok nogal van wat de hematoloog allemaal zei…
Ik zal even bij het begin beginnen; Ik heb toen ik 16 jaar was longembolie gehad, dat is trombose in de longen. Er zaten bloedstolseltjes in mijn longen waardoor ik het heel benauwd had. Ik heb er twee weken mee in het ZH gelegen, en ben met heparine ingesteld op bloedverdunners; marcoumar. Dit heb ik een jaar gebruikt, en daarna was het goed. Er was nog onderzocht of ik een erfelijke variant had van trombose, omdat ik het kreeg direct na mijn allereerste strip van ‘de pil’.
En dat was zo, ik ben homozygoot voor Factor V Leiden. Dit is een erfelijke stollingsafwijking in het bloed.
Toen ik zwanger was van de eerste heb ik de gyn (vanwege trombose in het verleden moest ik naar de gyn en niet naar de verloskundige) gevraagd of ik geen bloedverdunners moest gebruiken in de zwnagerschap. Dit was niet nodig zei ze. Nou achteraf gezien was dit wel nodig, want Jayvey* is na 24 weken in mijn buik overleden. Er waren infarcten in de placenta geweest waardoor deze voor 2/3 afgestorven was, en dus niet voldoende functioneerde voor Jayvey*. Na de bevalling hoorden we dat het kwam omdat ik homozygoot ben voor Factor V Leiden… Grrr dat was al bekend zei ik, met andere woorden, als ze beter in mijn dossier had gekeken had ze mij bloedverdunners voor kunnen schrijven en was dit nooit gebeurd. Ze verontschuldigde zich niet eens, en zei dat ze had overlegd met de hematoloog en dat hij had gezegd dat het niet nodig was. Vanmiddag kwam ik er achter dat er nooit overleg was geweest…
In de tweede zwangerschap hebben ze mij Fraxiparine 0.3 ml injecties voorgeschreven, maar ik kreeg na 7 weken een miskraam. Vanmiddag hoorde ik van de Hematoloog dat dit waarschijnlijk door de Fraxiparine is gekomen, en dat er ook nooit was overlegd of ik dit moest gebruiken.
De derde zwangerschap was die van Joey. Ik heb de hele zwangerschap Fraxiparine 0.6 ml injecties gebruikt, in combinatie met Ascal. Gelukkig is alles goed gegaan, en is Joey gezond geboren. Vanmiddag hoorde ik dat dit een wonder mag heten, en ook dat ik de zwangerschap heb overleefd! Pff wat schrok ik zeg!
Noou blijkt dus dat er in mijn geval helemaal geen fraxiparine gebruikt moet worden, en zeker niet in combinatie met Ascal! Dit is omdat het Kortwerkende antistolling is, en daardoor voor zorgt dat er dagelijks schommelingen in mijn bloed zijn geweest, wat een nog groter risico op trombose geeft dan alleen al die Factor V Leiden!
Voor deze zwangerschap hadden ze mij een nog hogere dosering Fraxiparine gegeven, 0.8 ml. Dit heb ik nu bijna 2 weken gebruikt. Ook dit keer is er niks overlegd met de hematoloog, en ik moet nu direct over op een ander antistollingsmiddel, ook injecties. Dit is een bloedverdunner die er voor zorgt dat mijn constand dun blijft. Hiervoor moet ik ook elke 3 weken bloed laten prikken om de stolling in de gaten te houden. Ik weet zo niet hoe het heet, kan niks van dat handschrift maken op het recept! En het lulligste is dat ze het bij de apotheek niet op voorraad hebben… Morgen dus weer terug komen…

Bah! Ik ben zo teleurgesteld in dit ziekenhuis! Ik weet niet meer wat ik er mee aan moet! Ik woon in Enschede, en zou naar Oldenzaal of Hengelo kunnen overstappen, maar dan heb ik geen vervoer, en dat lijkt me heel onhandig in mijn geval, ik moet er bijna wekelijks zijn. Plus dat ik wel blij ben dat iedereen in het ziekenhuis in Enschede nu eindelijk wel op de hoogte is van alles. Mijn vriend is zo boos, die wil er werk van maken, een klacht indienen, en een gesprek met de gyn. Maar dat zie ik zelf helemaal niet zitten, omdat ik wel weet dat het helemaal niks oplost. Ze praten er gewoon overheen, en zullen nooit hun fouten toegeven… Heeft iemadn ook zo iets meegemaakt, dat je ontevreden bent over de behandeling? En hoe ga je daar nou mee om? Mijn vertrouwen in de gyn is wel helemaal weg eigenlijk… Overstappen naar een andere gyn heeft ook zo weinig nut, ik heb in de zwangerschap van Joey wel 10 gynaecologen gehad, mijn eigen heb ik maar 2 keer gezien!

Pfff het is een heel verhaal geworden… Sorry! Ik moest het even kwijt, en ben benieuwd of iemand tips heeft…

Lilypie

Lilypie


#2

Ik heb geen tipsmeid maar wat een vreselijk verhaal, en kan me goed voorstellen dat je geen vertrouwen in het ziekenhuis meer hebt pfffffffff. Ik weet niet wat ik je moet aanraden dat zul je voor jezelf moeten beslissen.

Liefs Michelle

Lilypie - Personal pictureLilypie

Lilypie - Personal pictureLilypie


#3

Ongelooflijk meid, wat heb jij een mazzel gehad zo te lezen. Maar wat vreselijk dat er door hun toedoen twee zwangerschappen zijn misgegaan en je twee kindjes bent verloren (bijna drie, maar gelukkig is met Joey alles goed verlopen).

Ik denk dat je goed met je vriend moet praten over wat jullie willen. Kan goed begrijpen dat hij stappen wil ondernemen, al was het alleen maar zodat het bij anderen niet weer opnieuw zo mis kan gaan en ze er hopelijk van zullen leren.

Klacht indienen bij het Medisch Tuchtcollege kan altijd, jullie hebben zo te lezen reden genoeg. Maar je moet doen wat goed voelt, dat kunnen jullie alleen samen bepalen. Heel veel sterkte gewenst en laat het anders eerst even bezinken. Je hoeft ook niet per direct te besluiten tenslotte.

Groetjes!

Lilypie Tweede Ticker


#4

Dat is behoorlijk wat zeg allemaal, ik zou als ik jouw was je medische rapoort op vragen/inzien en copieeren (heb je recht op) daarna een gesprek aan gaan lost dat niks op werk van maken kan ook via http://www.zorgbelang-nederland.nl/ en je klacht daar neer leggen…

Gr Tries


#5

Jeetje meid en dan dacht ik dat ik het rot had met die zwangerschapssuiker toen.
Maar ik zat ook al aan het medisch tuchtcollege te denken. Daar kun je wel je klacht kwijt. Dit is niet zomaar meer even foutje bedankt. Dit is spelen met levens en gezien dit zonder overleg gedaan is met de mensen die er weet van hebben vind ik het nog bewust ook. Overleg inderdaad met je vriend wat jullie willen. Denk wel aan jezelf en aan je kindje wat je nu draagt want stress wil je ook niet.

Groetjes,

Michèle


#6

Jeetje wat een verhaal meid. Jullie hebben al behoorlijk wat te verduren gehad dus. Kan me goed voorstellen dat je erg geschrokken bent door het gesprek van vanmiddag. Je gaat dan denk ik erover nadenken wat er allemaal had kunnen gebeuren tijdens de zwangerschap van Joey. Gelukkig is het allemaal goed gegaan en heb je een kanjer van een zoon!!!

Ze zijn behoorlijk de fout in gegaan! En je kan hier zeker werk van maken. Jullie moeten je alleen goed afvragen wat jullie ermee willen bereiken. Dat je vriend boos is, is heel begrijpelijk. Dit zal jij ook zijn. Ik zou even alles op jullie in laten werken. Aan de ene kant zeg ik dit kan je niet laten gebeuren. Hier moeten ze op aangesproken worden. Aan de andere kant gaat er vanuit jullie kant veel energie in gestopt worden en misschien rakelt het ook veel op. Niet erg als je daar helemaal achterstaat, maar bij twijfel…doe wat je hart je ingeeft en denk aan wat voor jullie het belangrijkste is. En meid probeer ook te genieten van je nieuwe kindje. Weet niet of ik dit zo kan zeggen, want misschien is het wel heel moeilijk om te genieten met al deze medische toestand…maar denk aan jezelf en je gezinnetje dat is het allerbelangrijkste,

Sterkte!!

Lilypie Eerste Verjaardag Ticker


#7

jeetje meid wat een verhaal zeg.
jij hebt echt geluk gehad als ik het zo lees.
ik begrijpt dat je vriend zo boos is dat hij een klacht wil indienen
dat is ook het eerste wat in mij opkwam toen ik het las

Groetjes Marianne mama van Ruben


#8

Bedankt voor jullie lieve reacties, doet me goed!
Ik heb het er gisteravond met mijn vriend nog over gehad, en ik heb hem ook dit topic met de reacties laten lezen. Hij is nog steeds van mening dat hij een klacht wil indienen, maar begrijpt ook dat ik dit niet zie zitten. Het haalt wel alles weer naar boven, het kost bergen energie, en het lost voor ons niks op.
We doen voorlopig even niks. Eerst alles laten bezinken inderdaat, en zorgen dat ik er minder over pieker, want ik wil inderdaat geen stress in deze zwangerschap. Om nou gelijk naar het medisch tuchjtcollege te stappen vind ik niks, maar om op internet een klachtenformulier in te vullen wil ik wel over nadenken.
Volgende week vrijdag moet ik weer naar de gyn, weer een die ik nog nooit heb gezien. Mijn vriend wil tegen hem zeggen wat hij vind. Ik heb gezegd dat hij dit maar moet doen als het voor hem goed voelt, maar dat hij er op voorbereid moet zijn dat hij er nauwelijks op zal reageren, want hij weet er natuurlijk helemaal niks vanaf omdat hij ons en het verhaal niet kent.
Tot die tijd doen we even niks… we moeten toch proberen om vooral blij te zijn dat alles nu wel goed zal gaan, en dat we weer een klein wondertje verwachten

Lilypie

Lilypie


#9

Meid toch… wat een schrik… Snap de reactie van je vriend maar van jouw ook. Je hebt nu hele andere dingen aan je hoofd dan om je hier op dit moment druk te maken. Maar misschien is het wel goed als je vriend alleen hier een gesprek over aan gaat. Als hij voelt dat hij dit moet doen moet hij dit ook zeker doen want jullie hebben reden genoeg! En als jij straks misschien minder misselijk ben en zegt ik wil er ook mij zegje over kwijt kan je alsnog met je vriend meegaan. Wat een naar idee alleemaal he dat het voor niks verkeerd is gegaan…

Hoe groote is de kans dat het deze keer mis gaat ?? (beetje nare vraag maar leef met je mee!)

Sterkte


#10

pfoe wat een verhaal zeg, werd er zelf ook al helemaal boos om. maar ik kan me jou kant ook wel goed indenken. zoals je zelf ook zegt laat t gewoon even bezinken en probeer de stress zoveel mogelijk te voorkomen nu. laat het desnoods even aan je vriend over, kan me van hem ook voorstellen dat hij nu stappen zou willen ondernemen. naar mijn idee kan je hier wellicht ook mee wachten tot na de bevalling wanneer je weer voldoende op kracht bent. wanneer je erbij aangeeft dat je er niet direct mee van start bent gaan ivm je zwangerschap zal dat vast begrepen worden (dat denk ik in ieder geval wel).

ontzettend veel succes met het verwerken hiervan, kan me goed voorstellen dat dit je wereld even op z’n kop zet!

liefs,
Rinske


#11

In principe heb ik met het gebruik van deze nieuwe antistollingsinjecties evenveel kans op een normale zwangerschap als iedereen, omdat dan ook mijn bloed normaal is, zij het wat dunner. Het enige risico wat er aan vast zit is dat ik een bloeding kan krijgen. Het is heel belangrijk de medicijnen stipt elke dag om het zelfde tijdstip te nemen, en verder gezond te leven. Geen gekke dingen doen, maarja, dat kan geen enkele zwangere.
Het is wel vervelend om elke morgen die prik te krijgen, en mijn buik is al bont en blauw, maar ik weet waar ik het voor doe, dus ik zet gewoon door
Ik moet gewoon uitkijken dat ik me niet hard stoot om bloeduitstortingen te voorkomen, en bij bloedende wondjes moet ik veel langer de wond dicht drukken dan anders omdat mijn bloed nu dus heel moeilijk stolt en zo geen korstje kan vormen. Maar dat is ook de bedoeling, want stolsels in mijn bloed kan ik niet gebruiken, zeker niet in de zwangerschap!

Lilypie

Lilypie


#12

Oh gelukkig meid… hoop nl dat je een hele fijne zwangerschap ga krijgen …!

Kop op…!! Lucht je hart bij de digi dames