Niet zwanger

#1

Onze shannen is nu net 3 geworden en al bijna een jaar moet ik mezelf (althans dat gevoel krijg ik een beetje) verantwoorden, waarom ik nog niet zwanger ben van nr. 2.
Vanmorgen ook weer. Jeetje zeg wordt er soms een beetje moedeloos van.
Ik zeg altijd, ik durf nog geen 2e zwangerschap aan en dan hoor je dus 99 van 100 x, waarom niet bij shannen is het toch goed afgelopen bla bla bla, maar ze vergeten dat ik 8 weken plat heb gelegen in het ziekenhuis (alleen op voor douche en toilet), shannen helemaal uitgemergeld was toen ze werd geboren en vervolgens ook nog ruim 5 weken in het ziekenhuis heeft gelegen, het eerste jaar ontzettend moeilijk was voor ons alle drie (shannen moest regelmatig weer opgenomen worden in het ziekenhuis) en we er nu al wel eentje rond hebben lopen, waar mocht het weer hetzelfde verhaal zijn toch ook voor gezorgt moet worden.
Dus ik vraag me af, zijn mensen zo gefixeerd op het krijgen van meerdere kinderen binnen een bepaalde periode, of zie ik het allemaal te depri.

Christa

#2

Mmm, tsja, ik weet het niet. Soms denk ik ook dat mensen wel een beetje gefixeerd zijn op meerdere kinderen. Ik krijg ook weleens een opmerking over een broertje of zusje voor Stephan.
Maar ik denk ook dat mensen er vaak niet zo bij nadenken als ze dat zeggen. Je weet wel, van die “standaard-opmerkingen”.
Ik denk dat je moet proberen om je er niet druk om te maken. Jullie beslissen uiteindelijk zelf of je er nog een kind bij zou willen en of je nog een keer zwanger zou “durven” zijn na alles wat jullie hebben meegemaakt. Ik kan me best voorstellen dat je een angst daarvoor hebt.

Liefs, Bianca

#3

Hoi bianca,
Bedankt voor je reactie. Eerder ging ik er ook vrij nuchter mee om, maar moet zeggen dat het me steeds moeilijker afgaat.
Zou best wel graag een 2e kindje krijgen, maar geen 2e zwangerschap. Ik heb ook al aan adoptie gedacht, maar dat ziet mijn partner absoluut niet zitten.
Denk dat het bij deze ene prachtige dochter blijft, maar wie weet denk ik er over een jaar of over 2 jaar wel anders over.

Christa

#4

weet je wat het is, tries en els hebben er allebei 2 snel op elkaar en krijgen daar opmerkingen over, ik heb er zometeen ongeveer 2 jaar precies tussen zitten. ohh zegt de ene, da’s vlug en druk, zegt de ander onee wat lang heb je daar tussen,het is in de ogen van iemand anders nooit goed , wat je ook met je leven doet en ik kan me heeeel goed voorstellen dat je denkt, nou inderdaad met shannen is het goed gegaan maar mag ik het lot 2 keer tarten

#5

Mensen hebben idd gewoon altijd wat te zeuren. Voor elke keuze en elk leeftijdsverschil is wat te zeggen hoor! De een vindt dit fijn en de ander dat. Ik hoor niet enorm veel opmerkingen maar toevallig hoorde ik vandaag vcan een vriendin van me dat dr moeder had gezegd (ze heeft overigens een kind van Eva’s leeftijd) dat ze blij was dat ze nog niet zwanger was want dat was zooo zielig voor dr eerste!!! terwijl zij dus zwanger probeert te raken…

Niks van aantrekken hoor, jij bepaalt gewoon zelf wat je fijn en leuk vindt

Groetjes, Els

#6

0h, Christa, ik herken het!!! Ian is nu 15 maanden, en ook ik had een moeilijke zwangerschap, een nare “bevalling"en ian had een hele slechte start. Ik tob nu nog met mijn bekken…en het ziet er niet naar uit dat dat binnen afzienbare tijd over zal zijn…Nu vragen veel mensen al: En, wannneer begin je aan de tweede??”" Ten eerste krijg ik altijd een beetje kippevel van het feit dat mensen denken dat de kindertjes aan komen waaien, of uit de lucht komen vallen. Je krijgt ze niet op recept!!! Het is nog altijd een “geschenk”(althans, zo zie ik het…) en zeker geen vanzelfsprekendheid…toch??? Het zou ook wel eens niet kunnen lukken??? Maar, daarnaast, is het, zeker op dit moment nog helemaal niet verantwoord voor mijn bekken omn zwanger te raken. Dan zou ik straks 2 kindertjes hebben(als het zou lukken) maar zelf in een rolstoel zitten??? Maar ik wordt het ook erg beu, om het gevoel te krijgen dat je je moet verantwoorden, en mensen tekst en uitleg moet geven hierover! Ik herken het dus helemaal, en ik baal er ook altijd zo van… Enne…inderdaad, we moeten die mensen maar gewoon laten kletsen, en denken"ze weten nou eenmaal niet beter!!", liefs, Corrine.

#7

Ik wordt er inderdaad ook weleens een beetje moe van. Zeker nu Lucas afgelopen vrijdag verhuisd is naar een groter bed moet ik me “verantwoorden”.

Als ze aan mij vragen wanneer nummer 2 komt zeg ik altijd, ik weet het niet zeg jij maar.
Moet je de gezichten eens zien. Meestal zeggen ze: Jah, dat weet ik niet! Zeg ik altijd maar, ja jij vraagt het toch?

Zijn ze meteen uitge… je weet wel wat ik bedoel

Groetjes Miriam

#8

Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben.
Ja mensen denken soms niet na voordat ze wat zeggen. Mijn schoonmoeder bijvoorbeeld, schat van een mens hoor, maar is al van een oudere generatie (mijn moeder is 53 en mijn schoonmoeder wordt 71, ze was 40 toen mijn vriend geboren is) maar die zei vorig jaar op een verjaardagsfeestje van de familie, waar dus de hele familie bijzat, 1 kind is geen kind (zelf heeft ze er 4) nou ik zal je vertellen dat ik op dat moment wel kon janken en door de grond zakken, ik wist dus totaal niks meer te zeggen en dat terwijl ik normaliter toch niet op mijn mondje gevallen ben.

Christa

#9

Hoi Christa,
Wat een nare opmerking van je schoonmoeder, vooral je je beseft dat zij op de hoogte is waar jij allemaal doorheen bent geweest…
Misschien kan je het een keertje met haar bespreken…
Verder over de reacties van de ‘buitenwereld’, alles is er eigenlijk over gezegd door de reacties voor mij. Zelf heb ik gelukkig er nooit last van gehad. Ik had altijd alleen mijn dochter ( zij is nu 15 jaar, bijna 16 ) en als iemand er naar vroeg zei ik gewoon dat ik geen tweede kind wou en dat ik blij was met mijn dochter
Nu heb ik mijn zoon erbij, geboren op 24 januari van dit jaar en op mijn zwangerschapsgym zat ook een lerares van mijn dochter. Ik grap gewoon lekker tegen mensen dat het eigenlijk het kind van mijn dochter is
Laat de mensen maar lekker, je doet het toch nooit voor iedereen goed en doe waar je jezelf fijn en gelukkig bij voelt

Groetjes,
lisa

#10

Ja wij zijn gelukkig met zijn drietjes en dat is het allerbelangrijkste.

Christa