Ik zou gisteren eerst alleen naar het ziekenhuis, omdat Danique haar papa niet vrij kon krijgen… Maar toen hij gisteren op zijn werk kwam kon ie toch wel naar huis. Dus uiteindelijk zijn we wel samen geweest. Maar goed ook, want ik ben niet zo goed in het verwerken van informatie als ik stressig ben… Dan vergeet ik de helft, en weet ik achteraf niet meer goed wat er is gezegd.
Nou ja afgezien of je stresserig bent of niet. Het is wel zijn kind ook en het is belangrijk. Dus ik vind dat ze daar bij MOETEN zijn. Of ben ik nu simpel??
Groetjes,
Michèle
Nee, je hebt groot gelijk… Hij had hemel en aarde al bewogen op zijn werk maar hij kon dus echt geen vrij krijgen… Had zelfs al aangeboden om dan een nachtdienst erbij te draaien, maar het mocht niet baten. En toen hij dus smorgens op zijn werk kwam, kon hij ineens wel vrij krijgen. Vaag hè?
Hij wilde zelf ook graag mee, mede om de reden die ik eerder al gaf. En natuurlijk ook gewoon omdat hij wil weten hoe het met zijn dochter gaat.
Dat siert hem dan weer, omdat ik van jou begreep dat ie niet zoveel naar haar omkeek.
Groetjes,
Michèle
Nee, hij gaat voor zijn dochter, ze is ook voor hem heel belangrijk. Het is mijn persoontje dat hem totaal niet meer interesseert…
Oh oke, nou je niet oke natuurlijk voor jou maar wel fijn dat ie wel naar zijn kind omkijkt. Maar eh intreseert hij jou nog wel of is dat nu ook wel echt voorbij?
Groetjes,
Michèle