Kan wel janken zo moe

#1

Precies, de titel zegt t al…
Mijn man heeft dus zoals sommigen wellicht hebben gelezen zijn enkelbanden gescheurd en kan dus helemaal niks.
Vanmorgen naar de huisarts en vervolgens weer naar het ziekenhuis geweest maar het gaat dus nog wel even duren. De komende 1,5 week mag hij helemaal niks doen. Alleen maar zitten met zijn been omhoog en verder niks noppes nada.
Daarna? Hopelijk intapen, de zwelling moet eerst weg. Ben er voorlopig dus nog wel even druk mee.
's Morgens eerst mezelf douchen en aankleden, dan onze zoon van 1 jaar, dan hond gauw uitlaten, stofzuigen, ontbijten met mijn zoon, vaatwasser, haar drogen, mijn man douchen en aankleden, ontbijt maken voor mijn man etc etc… tussendoor continue met ice-packs wisselen, eten en drinken geven, een eigenwijze peuter van 1 proberen te hanteren (slaapt weer eens heel slecht op het moment) eten koken, hond weer uitlaten, de boodschappen, mijn zoon in bad doen en naar bed brengen etc etc… Kortom kei-druk! En dat terwijl ik zo moe ben dat ik wel kan huilen. Vannacht weer 2 keer eruit geweest voor de kleine, denk dat ie eng droomt ofzo dus speen, knuffel en kusje en dan weer slapen maar toch, het onderbreekt je nachtrust wel. Mijn bekken speelt weer eens lekker op net als mijn nek en ik weet gewoonweg niet hoe ik dit vol moet houden… zeker als je bedenkt dat ik er pas 2 dagen op heb zitten nu op deze manier.
's avonds weet ik van ellende niet meer waar ik het moet zoeken als ik de kleine in bad moet doen en naar bed moet brengen. Hij is zo zwaar gewoon om te tillen dan…
En op mijn moeder hoef ik ook al niet te rekenen want die meent dat omdat ze het zelf zwaar heeft (heb alleen nog maar een thuiswonend zusje van 12 waar ze zogenaamd druk mee is…) ik het ook maar alleen moet zien te redden.
In plaats dat ze nou aanbiedt om even op te passen ofzo… nee dat kan allemaal niet hoor want ze ‘moet nog zoveel doen in huis’. En begrip? Nee hoor!
Dát vind ik nog het ergste, dat ze nieteens begrip toont voor dat het voor mij ook allemaal k… is, nee ze is zelf natuurlijk NOG vermoeider… pfff
Ik loop op mn tandvlees en dacht vanmorgen zelfs even van laat er nu maar wat gebeuren, dat ik omval van vermoeidheid ofzo, of laat het stoppen want dit gaat gewoon niet langer zo…
Sorry dat ik (weer) zo loop te klagen hoor maar moet gewoon ergens mijn ei kwijt…

If it’s happening now, we’re going to deal with it now!

#2

Je kan nergens hulp krijgen? Lekker zo’n moeder, pfff… Sneu voor je, ik leef met je mee. En anders thuiszorg ofzo, voor je man? Sterkte!

Groetjes,
M

“Ik zou graag de ideale moeder zijn, maar ik heb het te druk met het opvoeden van m’n kind”

#3

Och meid, wat naar. Kan thuiszorg niet wat voor je beteken? ik zou daar echt na vraag naar doen, want het zou heel goed kunnen dat je hier recht op hebt, en veel verzekeringsmaatschapijen vergoeden dit ook als je aanvullend verzekerd bent. Zelfs hondenuitlaat service wordt bv door mijn verzekeraar vergoed (menzis pakket 2). Ik zou dus er even achter aan bellen.

Gewijzigd door - woezel op 22 Aug 2011 16:30:59

#4

Dit is idd echt niet fijn meid! Kan je zusje bv de hond niet uitlaten of andere klusjes doen? Of bv een goede buurvrouw, ik noem maar iets … alle beetjes helpen!

Ik weet wel hoe het voelt want als hier iets zou zijn met mijn man dan komt ook alles op mijn schouders … Jammer vind ik het wel dat je moeder niet even tijd voor je vrij maakt om je te ontlasten.

Tegenwoordig moet je voor thuiszorg volgensmij een indicatie hebben en eer je die hebt, loopt je man weer! Je zou het toch even kunnen vragen. Of wijkverpleging?

Sterkte!

#5

In jouw andere topic had ik al geschreven dat ik ook lichamelijke en geestelijk uitgeput ben. Ik weet dus hoe je je kunt voelen en ik snap dat het huilen heel hoog zit.
Kun je je man niet op de bank settelen met een voorraad aan eten en drinken, een paar boeken, tijdschriften, een kussen en de afstandsbediening? En als je de hond uitlaat, je zoontje even in de box als je die nog hebt.
Het gewoon voor jezelf even makkelijk maken deze week hoor. Dan maar geen supergezonde maaltijden, maar bijvoorbeeld koken voor 2 dagen. Een grote pan soep voor 2 dagen, grote pan simpele pasta. En je zoontje hoeft niet elke avond in bad hoor.
Klinkt heel makkelijk, maar meid denk aan jezelf!!!

#6

idd, zo doe ik het hier al sinds april, na het ongeluk van mijn vriend. Die kan al sinds april helemaal niks en wij moesten ook nog eens anderhalf uur heen en anderhalf uur terug naar het ziekenhuis op en neer tussendoor. In het begin wilde ik ook alles bijhouden en precies zo blijven doen als voorheen, maar meid, dat breekt je op, dat gaat gewoon niet. Het is moeilijk ik weet het, maar mijn advies is: laat de boel even de boel. Doe alleen wat echt nodig is en maak iedere dag, al is het maar een uurtje, even tijd voor jezelf. Dat is echt heel belangrijk! Als jij een uurtje weg gaat overdag. of op bed gaat liggen terwijl je zoontje slaapt of bij de opvang is ofzo, kan je man zich best even zelf redden. Idd, hier nu ook om de dag dochter in bad en niet iedere dag. Ik haal ook regelmatig ingevroren overschotten uit de vriezer nu om te eten en zo moet je deze periode even door. Poetsen voor het zicht en de rest komt wel weer wanneer je weer wat meer tijd hebt. Van alles wat je op een dag doet moet je je eens echt afvragen wat daarvan nou echt moet. Je zult zien dat de helft best kan wachten tot een ander tijdstip. Je maakt het jezelf veel te moeilijk zo! Sterkte!

mama1980

Gewijzigd door - mama1980 op 22 Aug 2011 16:55:32