Pffff, het is misschien de tijd van het jaar ofzo, maar ik verveel me! Ik heb al vrij van het werk sinds half augustus en ik mis het werk en de praat van anderen. Natuurlijk heb ik, zeker op de dagen dat ik alleen ben met Max en Eva genoeg om handen, maar toch…Vandaag ben ik bv alleen met Max en wat moet ik dan de hele dag doen? Hij slaapt en ik heb de was al gedaan, de boodschappen zijn al in huis, hij is in bad geweest, we zijn naar de osteopaat geweest…en nog heb ik tijd over. Ik hou wel van lezen, maar om de hele dag op de bank te lezen als Max slaapt, dat is ook weer niet echt mijn ding. De dagen beginnen vroeg en dan duren ze ook best lang. Op zich vliegt een week voorbij, maar op een dag als vandaag, een dag waarop ik me doodverveel, gaat het langzaam. Ik ben stiekem al een beetje aan het aftellen tot wanneer ik weer mag gaan werken…
Iedereen, echt iedereen die ik ken en die zwanger is geweest, vond het heerlijk om verlof te hebben. Voor de meeste vrouwen kan het niet lang genoeg duren. Het is ook fijn om even niet te werken, maar ik begin het nu wel beu te worden om alleen te zijn met Max of met Eva erbij. Alle dagen lijken dan zo op elkaar en echt verder dan de supermarkt kom ik niet. We zijn gisteren gaan lopen bij de boerderijen en dat was wel gezellig, maar dat rondje loop ik al zo vaak. Max lag ook te huilen trouwens…Ik ben echt blij als ik bv een keer op bezoek kan bij mijn ouders, als het weekend is of als we visite krijgen. De avonden vind ik ook gezellig en ik wil ook weer gaan zwemmen op zondagmorgen. Verder voel ik me toch vooral alleen overdag, zelfs met twee kindjes. Ik ben het niet gewend en verlang naar meer drukte en sociale bezigheden zeg maar. Vinden jullie dat raar?
Groetjes Rainbow, trotse mama









