Na twee maanden was ik al zwanger; wat een geluk! Alles verliep prima in de eerste helft. Maar het ging toch wel snel met die buik van mij. Iedereen bleef maar vragen of het er geen twee waren. Dat was niet het geval op de echo's.

Ik heb op een gegeven moment toch maar eens gevraagd of mijn enorme buik wel normaal was. Er werd gevoeld en nu was mijn kindje ineens toch wel aardig groot. De keer daarvoor was het allemaal perfect en waren "alle vrouwen verschillend". Maar goed, doorgestuurd. Ziekenhuis, bloedprikken, suiker te schommelend. Naar de gyn. Groeiecho's dus en op dieet...! Kind was wel groot, ik dus een beetje bang.

Op 40 weken zou ik worden ingeleid in verband met gezondheidsrisico's voor de baby en de maat van de baby.

Om 9:00 ging het infuus erin en al vrij snel kwamen de weeen. Om 12:00 had ik 5 cm maar ik kon het niet meer houden, ik had zo'n weeenstorm en ik had besloten dat ik een schreeuwmens was geworden in plaats van een yogamens. Mocht niet. Kost teveel energie. Oh...

Eindelijk kwam na veel te lang de antipijnpomp met groen lampje waar ik om de zoveel tijd op mocht drukken, dat hielp goed, ik zakte lekker weg, pufte terwijl er geen wee te voelen was, is nog een mooie foto van, heerlijk.

Om half vier komt er de zoveelste gyn. (was een beetje druk, alleen maar keizersnedes) en die vraagt of ik geen persdrang heb? Ik heb inmiddels wel weer veel pijn, dwars door mijn hoopgevende groene lampje heen, maar persen hoef ik niet. Ik heb wel volledige ontsluiting. Hoppa, infuus omhoog, persen met die handel.

Heel verkeerde yoga-opleiding gehad dus, werkte allemaal voor geen meter voor mij. Ik perste ook ergens naartoe waar het niet de bedoeling was. Wel had ik mijn ogen de hele tijd open; dat had mijn moeder nog gezegd. Nou, dan had ik in ieder geval geen gesprongen aders, haha! Ik perste me suf, maar na drie kwartier werd de situatie blijkbaar een beetje penibel, want mijn man en moeder waren zenuwachtig en de gyn. vroeg snel om hulp.

Ik dacht: "daar gaat mijn doos" Tafeltje met scharen stond er al, pomp kwam eraan, lekker dan. Ik durfde niet meer, wilde niet meer, was er klaar mee ( weren't we all?) Maar ja, het scheen dat dat kindje er toch uit moest... Ok dan maar, gaan met die banaan. Pomp zat erop, kind kwam maar niet. Ik zag die gyn. echt zo'n beetje met zijn volle gewicht aan dat ding hangen. "Hij moet er NU uit" Daar was ik het volledig mee eens, alleen hij kwam maar niet. Op het moment dat het hoofdje eindelijk "stond" vielen de weeen weer weg. Ik moest even wachten op een nieuwe wee. Prima moment daarvoor, hihi! Op het moment dat de mega-oer-pers kwam, schreeuwde ik dat mijn %$#@ eraan ging, zo voelt dat dan he?

Eind goed al goed, Mick Ayrton geboren; 4410 gram, 56 cm lang, hatseflats. Ik heb er nog nachtmerries van. Die paniek! Vanaf de eerste wee was ik totale chaos, ik had gedacht het wel te trekken, maar ik had me vergist. Bij een volgende weer inleiden? Ruggenprik. Dan maar geen bikkel, boeit me niks.

Natalie